Aidiyet

Bir park bankında kapanan bir hayat, yüzlerce çocuğa açılan bir kapı. Hasan Cumalı’nın hikâyesi, kahramanlığın pelerinle değil insana yer açmakla ölçüldüğünü hatırlatıyor. Sokakta haksızlığa karşı sesini yükselten; evde kırılmasın diye susan bir adam. Kimi ona “gariban” dedi, kimi “fazla iyi.” O ise bir defterin satırlarına yalnız şunu yazdı:
“Kimse kendini kimsesiz hissetmesin.”
Bir ajandadan doğ...

Bir park bankında kapanan bir hayat, yüzlerce çocuğa açılan bir kapı. Hasan Cumalı’nın hikâyesi, kahramanlığın pelerinle değil insana yer açmakla ölçüldüğünü hatırlatıyor. Sokakta haksızlığa karşı sesini yükselten; evde kırılmasın diye susan bir adam. Kimi ona “gariban” dedi, kimi “fazla iyi.” O ise bir defterin satırlarına yalnız şunu yazdı:
“Kimse kendini kimsesiz hissetmesin.”
Bir ajandadan doğan vasiyet, iki kız kardeş Güneş ve Dünyanın omuzlarında büyüyor. Kırklareli’nin küçük bir köyünde kurulan bir Yuva, ülkenin dört bir yanından gelen çocuklara tek cümleyi öğretiyor: “Aidiyet.” Kibir, önyargı ve ayrıştırmaya inat; sevginin nasıl örgütlenebileceğini anlatan, yarayı teselliye değil eyleme dönüştüren bir roman.
Bu kitap, “koşullara karşı direnenler” için. Çay kaşığının sesiyle başlayan hatıraları, bir toplum sözleşmesine çevirenler için. Bir çocuğun gece aç uyuduğu dünyada rahat edemeyenler için.Son sayfayı kapattığınızda, tek bir soru kalacak:
Siz kime yer açacaksınız?