Dünyadan Son Gidişimiz

“Şimdi şöyle biber salçalı, zeytinyağlı bir kısır. Tabağa
bile koymadan, karıştırdığım kapta yer bitiririm.
Gerçi tadı da kalmadı hiçbir şeyin. Pestisit üstüne
pestisit. Twitter’da, Instagram’da her gün bir meyve
sebze zehirli. Bir şeylerin iyilerinden yemek mümkün
değil ne zamandır. Ölü olsak her türlü daha iyi. İnsan
gibi yaşar olmaktan çıkarıldık.”
Gülhan Tuba Çelik, Dünyadan Son Gidişimiz'de b...

“Şimdi şöyle biber salçalı, zeytinyağlı bir kısır. Tabağa
bile koymadan, karıştırdığım kapta yer bitiririm.
Gerçi tadı da kalmadı hiçbir şeyin. Pestisit üstüne
pestisit. Twitter’da, Instagram’da her gün bir meyve
sebze zehirli. Bir şeylerin iyilerinden yemek mümkün
değil ne zamandır. Ölü olsak her türlü daha iyi. İnsan
gibi yaşar olmaktan çıkarıldık.”
Gülhan Tuba Çelik, Dünyadan Son Gidişimiz'de bir
ayağı çağımızın her yerde üstümüze boca edilen o
parıltılı vitrinlerinin önünde, diğer ayağı arka
sokakların tam göbeğinde duran öyküler anlatıyor.
Kalabalık ve steril sitelerle, evlerin birbirinin üstüne
devrildiği o tıklım tıklım mahallelerinin arasındaki
birkaç adımın, basit ve fiziksel bir eylemin ötesinde
taşıdığı anlamı deşiyor. Bazen sıradan bir nesnenin
varlığının ya da yokluğunun, bazen bir anda kendimizi
içinde bulduğumuz, önemsizmiş gibi görünen o
duygunun nasıl başlı başına hayatın
ta kendisi olduğunu fark ettiriyor.