Erzengiz

“Neyi söylemekten utandığımı hâlâ çözemedim. Bazen var olmanın kendisi utanç
veriyordu bana; yaratılmışlığın ağırlığı altında eziliyordum. Hafızayla ezber arasında
çürüyen bir gölge gibiydim, düşüncelerimde bir tedirginlik, rüyalarımda bir sis, mistik
yanım bir yarım yol. Canlı olmaya zorlanmakla, canlı kalmaya çabalamak arasındaki o
ince ipte sallanıyordum.
Bu hayatı birkaç kelimeye sığdırmak mah...

“Neyi söylemekten utandığımı hâlâ çözemedim. Bazen var olmanın kendisi utanç
veriyordu bana; yaratılmışlığın ağırlığı altında eziliyordum. Hafızayla ezber arasında
çürüyen bir gölge gibiydim, düşüncelerimde bir tedirginlik, rüyalarımda bir sis, mistik
yanım bir yarım yol. Canlı olmaya zorlanmakla, canlı kalmaya çabalamak arasındaki o
ince ipte sallanıyordum.
Bu hayatı birkaç kelimeye sığdırmak mahvediyor beni, sığdıramamak ise daha beter
kahrediyor. Gerçek, inat eder. Gizlendiğin köşe su tutmaz. Hayat damla damla içeri sızar
ve sen mecbur kalırsın karşılık vermeye.
İçimde sürekli bir uğultu; bazen derin bir kuyudan yükselen fısıltı gibi. Ne saklasam, neyi
örtsem, er ya da geç su yüzüne vuruyor. Kendimden uzaklaştıkça kendime çarpıyorum.
Rüyalarımda açılan yollar, uyanınca tıkanmış sokaklara dönüşüyor. Belki bütün bu
adımlarım, sadece o çizgide dengede kalmaya çalışan bir salınım.”
Allah’ım işte yarattığı karakter, etiyle kemiğiyle, güzelliği ve gençliğiyle, tebessümü ve
ihtirasıyla yanı başındaydı. Korksun mu sevinsin mi, telaşa mı düşsün, “Tanrı gibi
yarattım, yarattım nihayet!” diye meleklere nispet mi yapsın? Hangisini seçeceğini
bilemedi ama içinde bir genişleme duydu. Oda genişledi, dünya, evren genişledi. Bütün
bu genişlik Erzen’i çoğalmaya, güzelleşmeye ve sevimli bir görünüme çevirdi. Nebilerin
Cebrail’i gördüğü gibi. Mucize de denebilirdi. Bu ülke mucizelere kalmıştı işte.
Erzengiz, bugünün ve yarının hikâyesi. Yaşlıların gençlerin romanı. İçimizde saklı
gölgelerle yüzleşme.