Hafriyat

“Artık, toprağı kazmak Yadigâr için bir araç değil, amaç
olmuştu. İster maden ister firar ister define olsun, tüm bu
kazılar, onu öksüz bırakan kalpsiz dünyadan toprak ananın
rahmine doğru bir yolculuktan başka bir şey değildi.”
Aslında bir hayatımız var mı? Zamansal, mekânsal,
bedensel ve sosyal olarak tümüyle kendimize ait bir
hayat? Peki, yaşadıklarımızı bir hayat saysak bile tüm
bunların bir a...

“Artık, toprağı kazmak Yadigâr için bir araç değil, amaç
olmuştu. İster maden ister firar ister define olsun, tüm bu
kazılar, onu öksüz bırakan kalpsiz dünyadan toprak ananın
rahmine doğru bir yolculuktan başka bir şey değildi.”
Aslında bir hayatımız var mı? Zamansal, mekânsal,
bedensel ve sosyal olarak tümüyle kendimize ait bir
hayat? Peki, yaşadıklarımızı bir hayat saysak bile tüm
bunların bir anlamı var mı? Bu efsunlu romanın
kahramanları biraz absürttür, yaşamları ve başlarına
gelenler gerçekliğin sınırını zorlar. Ama bu onların tercihi
değildir. Bunun sebebi, atalarının, kahramanlarımızın
üzerine göçen hayatlarının, kaldırılması imkânsız lanetli
hafriyatıdır.
Osman Özarslan’ın Hafriyat adlı bu ilk romanında,
kahramanlar cezbeyle çekilerek bir kara deliğin içine
düşmüş gibi, zamansız ve mekânsız oradan oraya
dolanırken küçük fısıltılar duyarlar, bu hayatı onlara miras
bırakanların siluetlerini görürler, bir zamanlar bir anlamı
vardıysa da artık ne anlama geldiği belli olmayan
nesnelerle birlikte zamanın giderek büyüyen boşluğunda
savrulurlar