Infrathin

“Sanatın en keskin dönüşümleri, çoğu zaman bir eşikten değil, bir aralıktan geçer.” diye düşünen Marcel
Duchamp, bu fikrinin adına da ipince: “Inframince” diyor. Marjorie Perloff’un Infrathin’i de işte tam bu
aralıkta dolaşıyor: Dil ile nesne, şiir ile düşünce, ses ile sessizlik, fikir ile duyum arasındaki neredeyse
görünmez olan o farkın peşine düşüyor.
Infrathin’de bazı deneyimler büyüyerek deği...

“Sanatın en keskin dönüşümleri, çoğu zaman bir eşikten değil, bir aralıktan geçer.” diye düşünen Marcel
Duchamp, bu fikrinin adına da ipince: “Inframince” diyor. Marjorie Perloff’un Infrathin’i de işte tam bu
aralıkta dolaşıyor: Dil ile nesne, şiir ile düşünce, ses ile sessizlik, fikir ile duyum arasındaki neredeyse
görünmez olan o farkın peşine düşüyor.
Infrathin’de bazı deneyimler büyüyerek değil, incelerek beliriyor. Bir cümlenin omuz hizasında bıraktığı
gölge, bir alıntının bağlamdan koparken çıkardığı çıtırtı, gündelik bir nesnenin “sanat”a yaklaşırken aldığı
hafif eğim… Bu bağlamda tecrübe kendini saklasa da yazı “sanat”ı asla bırakmıyor. Perloff da bu saklı
farkları dikkatle okuyor ve avangardın aynı zamanda bir algı biçimi olduğunu hatırlatıyor. Yazar, şiiri
fikirlerin hizmetine sokmuyor aksine fikirlerin, şiirin ritmine yetişmeye çalıştığı o ipince anlarını
gösteriyor.