Kudüslü Bir Sufinin Hikayesi

Anadolu’nun İslâmlaşma serüveni yalnızca

siyasî fetihlerin ve askerî başarıların tarihi

değildir. Bu toprakların rûh dünyasını inşa

eden asıl güçlerden biri tasavvuf geleneği

ve tarîkatlardır. Selçuklular devrinden

itibaren Mâverâünnehir’den, Horasan’dan,

Hârizm’den ve İslâm coğrafyasının farklı ilim

merkezlerinden yola çıkan şeyhler ve dervişler,

beraberlerinde sadece kendi şahsiyetlerini...

Anadolu’nun İslâmlaşma serüveni yalnızca

siyasî fetihlerin ve askerî başarıların tarihi

değildir. Bu toprakların rûh dünyasını inşa

eden asıl güçlerden biri tasavvuf geleneği

ve tarîkatlardır. Selçuklular devrinden

itibaren Mâverâünnehir’den, Horasan’dan,

Hârizm’den ve İslâm coğrafyasının farklı ilim

merkezlerinden yola çıkan şeyhler ve dervişler,

beraberlerinde sadece kendi şahsiyetlerini

değil; bir irfan anlayışını, bir ahlâk terbiyesini

ve köklü bir manevî mirası da taşıdılar.

Zeynüddin el-Hâfî’nin yanında seyrü sülûkunu

tamamlayan Abdüllatîf Kudsî şeyhinden icazet

aldıktan sonra irşad faaliyetlerine başlar;

Kudüs’ten Kahire’ye, Şam ve Konya’ya, oradan

Bursa’ya yerleşerek ömrünün son dönemini

burada tamamlar. Hem kaleme aldığı eserlerle

hem de Şeyh Vefâ ve Tâceddin Karamânî gibi

yetiştirdiği halifelerle Osmanlı dönemi tasavvuf

tarihinin etkili şahsiyetlerinden biri olmuştur.

Onun hayatı, yalnızca bir sûfînin yolculuğu

değil; aynı zamanda ilmî mücadelelerin, fikrî

tartışmaların ve tasavvufun doğru anlaşılma

çabasının hikâyesidir.