Sessizce Ben - Kalpten Kalbe Yolculuk

Bazen içimde öyle bir boşluk hissediyorum ki, Dostoyevski’nin dediği gibi, ‘İnsan, kendi
karanlığıyla yüzleşmeden kendini bilemez.’ O karanlıkta kaybolduğum anlarda, ruhum sanki bir çöl
gibi susuz kalıyor; ama aynı zamanda Allah’ın varlığını ve sevgisini fısıldayan bir rüzgâr gibi
hissediyorum.
Victor Hugo’nun sözleri aklıma geliyor: ‘Umutsuzluk, insan ruhunun en derin sınavıdır; ama sevgi
ve merh...

Bazen içimde öyle bir boşluk hissediyorum ki, Dostoyevski’nin dediği gibi, ‘İnsan, kendi
karanlığıyla yüzleşmeden kendini bilemez.’ O karanlıkta kaybolduğum anlarda, ruhum sanki bir çöl
gibi susuz kalıyor; ama aynı zamanda Allah’ın varlığını ve sevgisini fısıldayan bir rüzgâr gibi
hissediyorum.
Victor Hugo’nun sözleri aklıma geliyor: ‘Umutsuzluk, insan ruhunun en derin sınavıdır; ama sevgi
ve merhamet, her zaman karanlığı deler.’ Gerçekten de, ne kadar acı ve çirkinlik olursa olsun,
kalbimizin derinlerinde akan ilahi aşk, tüm gölgeleri aydınlatıyor.
Her gözyaşı, her yalnızlık anı, ruhun yeniden doğuşuna bir davet. Her yara, sabır ve şükürle
yoğrulduğunda, insanı kendi hakikatine yaklaştırıyor. Acının içinde saklı umutla anlıyoruz ki,
karanlık ne kadar yoğun olursa olsun, Allah’ın ışığı hep yolumuzu bulur.