Sus

“Bir av partisinin en masumu avın ta kendisi değil
midir? Avcı silah kuşanır. Ganimetinin doğal ortamına
sızar. Ona hissettirmeden yaklaşmak, onu iyice
görmek, aman ha görünmemek için kamuflajını
kuşanır mutlak sessizlik ister. Duyulmaması mühimdir.
Etrafındaki her şeyi susturur. Şşt! Av başladı bile.
Kulaklarımız sağır olana kadar susalım.”
İstanbul’un beton blokları arasında iki yabancı; iki ayr...

“Bir av partisinin en masumu avın ta kendisi değil
midir? Avcı silah kuşanır. Ganimetinin doğal ortamına
sızar. Ona hissettirmeden yaklaşmak, onu iyice
görmek, aman ha görünmemek için kamuflajını
kuşanır mutlak sessizlik ister. Duyulmaması mühimdir.
Etrafındaki her şeyi susturur. Şşt! Av başladı bile.
Kulaklarımız sağır olana kadar susalım.”
İstanbul’un beton blokları arasında iki yabancı; iki ayrı
hayat. Bir yanda sahte kimliklerin ardına saklanıp
internet âleminde vatan savunması yapan bir trol.
Diğer yanda toplumun üçüncü sayfa haberi olarak
gördüğü hamile bir kadın. Yolları bir apartman
dairesinde kesişiyor. Hem suç ortağı oluyorlar, hem
de düşman.
Hande Ortaç, Sus’ta dijital zorbalığın karanlık ve hınç
dolu odalarından kadınların görünmez kılınan
hayatlarına sarsıcı bir köprü kurarken, günümüz
Türkiyesi’nin nefes alış verişini, klavye tıkırtılarını her
satırda hissettiriyor.